Rzecz o cierpieniu - historia biblijnego Hioba

Księga Hioba powstała między II a I wiekiem p.n.e., po niewoli babilońskiej, o czym może świadczyć temat księgi, czyli poszukiwanie sensu życia, zła i cierpienia. Składa się z części pisanej prozą - historii biblijnego Hioba - w podobnym tonie utrzymane jest też zakończenie księgi. Część poetycka nosi tytuł "Poemat" i jest ona traktatem filozoficznym, pojawia się tu również problem ludzkiej egzystencji oraz cierpienia. Księgę Hioba zaliczamy do ksiąg dydaktycznych. Hiob utracił swoje bogactwo - przybyli do niego posłańcy, jeden głosił o napadzie na woły i oślice, drugi o piorunie, który uderzył w zagrodę owiec, trzeci, że miała miejsce napaść na wielbłądy, czwarty, że dom się zawalił i pogrzebał jego dzieci. Hiob powiedział "Bóg dał, Bóg wziął". Elifas zasugerował, że Hiob musiał być winny i został za to ukarany. Hiob stał się człowiekiem, który cierpi niewinnie. Z Księgi Hioba wynika, że cierpienie nie musi być karą za grzechy. Niekoniecznie musi być tak, że dobrzy są nagradzani, a źli karani. Z księgi tej wynika, że życie ludzkie jest wypełnione bólem i świadomością przemijania. Bolesny jest też fakt, jak zauważa Hiob, że wielu grzeszników żyje w szczęściu, a cierpienie, które ich dotyka, jest mniejsze od cierpienia Hioba. Hiob czuje się niezrozumiany przez przyjaciół zwraca się do Boga, który nie chce z nim rozmawiać, milczy. Doprowadza to do tego, że Hiob krzyczy do Boga, żeby od niego odstąpił i dał mu chwilę wytchnienia. Za cierpienia spotkała później Hioba zasłużona nagroda - cieszył się ze swoich synów i trzech pięknych córek, a jednocześnie już nigdy więcej nie próbował on dociekać boskich tajemnic.