Obraz końca świata w Apokalipsie św. Jana

Apokalipsa to ostatnia księga Nowego Testamentu. Autorstwo tej księgi przypisuje się św. Janowi. Słowo "apokalipsa" wywodzi się z języka greckiego i oznacza odsłonięcie tajemnicy, objawienie, mające za przedmiot sąd Boży. W związku z tym jest to utwór, który opisuje tajemnice dotyczące czasów ostatecznych i sensu dziejów. Bardzo często postrzega się Apokalipsę jako księgę katastroficzną, która zapowiada zagładę i kataklizm, które spadną na świat i człowieka. Jednak pojawiają się w Apokalipsie także akcenty optymistyczne, na przykład opis nowego świata po Sądzie Ostatecznym. Będzie to Nowe Jeruzalem. Dzień Sądu Ostatecznego, czyli "dzień gniewu" (Dies irae), poprzedza szereg zjawisk. Baranek to Chrystus, który otwiera księgę przeznaczeń, łamiąc kolejno siedem pieczęci. Towarzyszą temu nadprzyrodzone zjawiska: kiedy otwiera cztery pierwsze pieczęcie, na ziemię przybywają czterej jeźdźcy Apokalipsy, symbolizujący zwycięstwo Ewangelii, wojnę, głód i śmierć. Dano im władzę nad czwartą częścią ziemi, by wyniszczyli ją i ludzkość. Po otwarciu siódmej pieczęci pojawia się siedmiu aniołów, którym dano siedem trąb. Ich zadaniem jest zwiastowanie końca świata. Granie kolejnych trąb zapowiada liczne kataklizmy, które spadają na ziemię i ludzkość. Ostatnia, siódma trąba archanielska zapowiada nadejście Sądu Ostatecznego, czyli dzień, w którym Bóg będzie osądzał ludzkość. W Apokalipsie pojawiają się symbole zła. Są to np. Smok, Bestia, fałszywy prorok, Wielka Nierządnica, Babilon. Obserwujemy zmaganie się dobra ze złem - zwycięsko z walki wychodzi oczywiście dobro. Występują symboliczne liczby - 4 i 7.